İçeriğe geç
Kütüphane

Alevi Edebiyatı

Nefes ve deyiş, düvazimam, mersiye, miraçlama ve semah: yolun söz ve saz mirası.

Türler

Nefes ve deyiş

Alevî ve Bektaşîlerin görüş ve düşüncelerini dile getiren manzumelere nefes denir; söz bu kullanımda “dua” anlamına gelir. Nefesler cem, ikrar ve kurban ayinlerinde okunur ve kendilerine özgü bir besteyle okunmak için yazılır.

Nazım birimi çoğunlukla dörtlük, ölçüsü hecedir; kafiyelenişi koşmaya benzer. Halka hitap ettiği için dili sadedir; konuları çoğunlukla vahdet-i vücûd, Ehlibeyt ve On İki İmam muhabbetidir. Ağır usulle okunanlara “oturak”, yürük usulle okunanlara “şahlama” denir.

Nefes okunurken bir şey yenip içilmez, konuşulmaz; okuma bitince okuyana “Aşk olsun” denir.

Düvazimam

İçinde On İki İmam’ın adları anılan manzumelere “düvâz” ya da “düvâzde imam” denir. Muhabbet sofrasında, mürşidin izniyle okunur.

On İki İmam →

Mersiye

Muharrem ayında yapılan cemlerde Hz. Hüseyin ve Kerbelâ üzerine söylenmiş nefesler ve bilhassa mersiyeler okunur.

Kerbela →

Miraçlama

Mi‘râciyeler (miraçlamalar) Bektaşîlikte Hz. Ali ön plana çıkarılarak okunur.

Ayin-i Cem: Kırklar Semahı ve Miraçlama →

Semah

Semah, cem töreninin sonunda yapılır. Semahlar çoğunlukla “ağırlama” adlı bir bölümle başlar, ardından daha hareketli “yeldirme” bölümü gelir. Semahlarda nefes ve deyişler okunur.

Ayin-i Cem →

Saz

Temel saz bağlamadır; yörelere göre çöğür, ruzba, bulgarî, cura, tambura gibi adlarla anılır. Toplu icrada kabak kemane, eğit, ud ve cümbüş gibi sazlar da eşlik edebilir.

Yedi Ulu Ozan

Alevi İslam inancında Yedi Ulu Ozan, şiirleri ve nefesleriyle Hak-Muhammed-Ali sevgisini, Ehlibeyt muhabbetini, On İki İmam bağlılığını, insanın manevi yolculuğunu ve adalet arayışını anlatan büyük söz ustalarıdır.

Bu yedi isim, Alevi inanç ve deyiş geleneğinde önemli bir bütünlük oluşturur. Bununla birlikte hepsi aynı yüzyılda yaşamamış, aynı düşünsel çevreye mensup olmamış ve aynı eser türlerini vermemiştir.

Söz mirası olan diğer erenler

Kaynaklar

  1. TDV İslâm Ansiklopedisi, “Nefes” maddesi
  2. Nuri Özcan, “Bektaşî Mûsikisi”, TDV İslâm Ansiklopedisi, c. 5, s. 371–372 (1992)
  3. T.C. Kültür ve Turizm Bakanlığı, Yaşayan Miras ve Kültürel Etkinlikler Genel Müdürlüğü, “Semah, Alevi-Bektaşi Ritüeli”

Bu sayfada bir hata mı gördünüz? Bize bildirin.